عمل جراحی بای پس



عمل جراحی بای پس،یکی از بزرگ ترین پیشرفتهای ایجاد شده در درمان آنژین قلبی میباشد.کلمه ی بای پس ،به معنی راه فرعی میباشد و از آنجایی که عمل جراحی بای پس، برای رگ کرونری مسدود شده،یک راه فرعی با استفاده از رگهایی که از پاها یا سینه برداشته می شود قرار می دهند،نام بای پس به این عمل جراحی اطلاق می گردد.
وقتی برای اولین بار این عمل جراحی ابداع شد،جراحان از سیاهرگ هایی که از پاها برمی داشتند برای بای پس استفاده می کردند.آنها به اندازه ی 10تا 13سانتی متر از سیاهرگ های پا را برداشته و آن را بین سرخرگ کرونری مسدود شده و سرخرگ اصلی بدن،یعنی آئورت قرار می دادند.
در10سال اخیر در این روش تغییراتی ایجاد شد واکثر جراحان امروزه به جای اینکه از سیاهرگ ها استفاده*کنند،از سرخرگهای کوچک برای پیوند زدن استفاده می کنند. به نظر می رسد که نتایج طولانی مدت این روش،بهتر از استفاده کردن از سیاهرگ ها باشد،زیرا سیاهرگ ها هیچ کاه نمی توانند به خوبی فشاری که در عروق کرونری وجود دارد را تحمل نمایند.
دو سرخرگی که به طور شایع در عمل جراحی بای پس استفاده میشوند،سرخرگهای پستانی داخلی می باشند که در پشت جناغ سینه قرار دارند.این سرخرگها را می توان به سرخرگ راست یا چپ کرونری متصل نمود.اخیرا جراحان حتی از سرخرگ های معده و دست نیز استفاده کرده اند که نتایج هر دوی آنها بهتر از استفاده ار سیاهرگهای پا می باشد.تعداد کمی از بیماران هم بعد از عمل جراحی بای پس،هنوز از دردهای سینه و آنژین ناراحت هستند،زیرا برای این افراد امکان نداشت که برای تمام قسمت های مسدود شده،راه فرعی قرار داد چون بعضی عروقها بقدری کوچک هستند که نمیتوان برای آنها راه فرعی گذاشت.

 

/ 0 نظر / 11 بازدید